 |
|
|
|
Aangepast zoeken
|
Hottonia palustris, de waterviolier, is inheems |
|
|
|
In weteringen, sloten en veenpoelen bloeit in mei tot ver in juni de waterviolier.
De plant is inheems, maar het verspreidingsgebied is niet alleen
beperkt tot onze contreien.
In grote delen van Europa en het noorden van Azië is deze waterplant te vinden.
 |
Een waterviolier bloeit met lange stengels, waarop kransen
met bloemen |
Een waterviolier heeft niet alleen mooie bloemen, maar het is ook
een uitstekende zuurstofleverancier en vissen schieten graag kuit in het loof.
De waterviolier (Hottonia palustris) groeit onder water (submers). Voorwaarde is,
dat de bodem in de winter niet bevriest. Op beschutte plaatsen kan de plant ook overwinteren
in een moeras. Vanwege uitstekende eigenschappen als fraaie bloem, zuurstofproducent en
geschikte plant om eieren door vissen op af te zetten is het een gewilde plant voor een
natuurlijke vijver. In Europa komt maar één soort waterviolier voor. In Noord-Amerika
groeit een andere soort, Hottonia inflata. Deze plant blijft lager en heeft beduidend
kleinere bloemen. De waterviolier behoort tot de familie van de primula-achtigen (Primulaceae).
De bloeistengels van de waterviolier kunnen boven de waterspiegel tot 60 centimeter hoog worden.
 |
Een waterviolier groeit in stilstaand
of langzaam stromend water |
Elke plant kan verscheidene bloemstengels voortbrengen. Soms ook kan de bloei onder water plaatshebben.
De bloemen staan onderling ver uiteen in bloemkransen.
Elke krans bestaat uit ongeveer zes bloemen. De bloemen hebben een stervorm en zijn bleekpaars
tot wit van kleur en tot ruim twee centimeter groot. De bloemen verbloeien vrijwel altijd naar
een witte kleur. In het hart van de bloem staat een gele vlek nabij de kroonbuis. Daar waar
veel bloeiende planten bij elkaar staan, ontstaan gemakkelijk bastaarden als nakomelingen. Dit
kan leiden tot geringe afwijkingen aan en in de bloemen (dimorf), variërend tot bloemen in
overwegend een witte of bleeklila bloemkleur of afwijkingen in de lengte van de stijl en de
plaats van de helmknoppen. De bladen van een waterviolier bevinden zich of onder water of aan
de oppervlakte. Het zijn kamvormige, diep ingesnden bladen, bestaande uit zeer fijn loof. Aan
een stengel bevinden zich veel van die kamvormige bladen.
Als u een waterviolier in een vijver wilt planten, moet u er rekening mee houden, dat de plant
circa 30 centimeter breed wordt. Plant op een waterdiepte van 30 tot 90 centimeter. De
waterviolier is volkomen winterhard en verlangt een plaats in de zon of halfschaduw. Een
waterviolier is te vermeerderen door bewortelde stengelstukken in de modder te planten.
Lichtzuur water is wel aan te bevelen om mooie planten te krijgen en te houden.
|
|
|
Artikelen en illustraties
in NEÊRLANDs Tuin
zijn auteursrechtelijk beschermd. Niets mag
daarom geheel, gedeeltelijk
of in gewijzigde vorm (persoonlijkheidsrecht) op welke wijze
dan ook worden verveelvoudigd zonder schriftelijke toestemming. |
|
