|
|
|
Wij zitten met het volgende: wij willen een stuk terrein vrij maken van acacia's. In januari
zagen wij de jonge scheuten volledig weg (de wortels blijven in de grond),
maar het groeit als kool.
Mijn vraag: weet u misschien een middel om de acacia's met wortel en al te vernietigen of
wellicht vindt u nog een andere oplossing. Bijvoorbeeld het planten van een bepaalde
soort waardoor de acacia's verdrongen worden.
Wat ik begrijp, is dat een aantal acaciastruiken tot aan de grond is
verwijderd. Nu lopen de struiken dus weer uit. Waarschijnlijk is de enige remedie de wortels
handmatig of met een kleine graafmachine te verwijderen. Ik weet natuurlijk niet hoe groot de
stuiken of bomen waren: hoe groter de boom, des te groter het wortelgestel.
Het gebruik van (een) chemische middel(en) is niet aan te raden. Als ze er al voor zijn, zal
het tot bodemverontreiniging leiden. Andere planten plaatsen is ook niet direct een optie.
De restanten van de acacia's zullen te allen tijde proberen te overleven.
Wij hebben een nieuw kippenhok gebouwd en hebben het geplaatst naast de boom Rhus
typhina. Achteraf kwamen we erachter, dat deze boom giftig is, met name bladeren en
vruchten (rode pluimen). Zijn de wortels ook giftig?
Het blad en de vruchten van zijn inderdaad giftig. Het blad bevat een sap, dat huiduitslag kan
veroorzaken. De wortels daarentegen kunnen geen kwaad.
Vele hoge en middelhoge vaste planten vallen voortdurend om
of hun stengels buigen door, zodat de bloemen op de grond
hangen. Hoe kan dit voorkomen worden?
Door de planten met lange stengels te steunen.
Dat kan met in hoogte verstelbare plantsteunen, met rijshout
of bamboestokken. De stokken moeten een beetje schuin in
de groeirichting achter de planten in de grond worden gestoken.
Bind de stengels er daarna losjes per stengel aan vast. Zo
blijft de vorm van de plant natuurlijk. Hoe vroeger de planten
steun krijgen, des te eerder er niets meer van het hulpmateriaal te
zien is. Met plantsteunen voorkom je, dat de planten omwaaien
of afbreken. Tuincentra hebben een uitgebreide collectie
plantsteunen, waarvan sommige zelfs aan elkaar te koppelen zijn.
Ook als planten de neiging hebben te groot te worden kunnen ze
in hun groei belemmerd worden door de toppen eruit te knijpen.
Dit zorgt ervoor, dat de planten zich vertakken en bossiger worden.
Is het jullie bekend is of Hedera (klimop) giftig is?
Ik stel deze vraag, omdat op een parkietensite, die ik bezoek, de
meningen verdeeld zijn of Hedera wel of niet giftig is voor
parkieten (als ze eraan knagen).
Hedera is wel degelijk giftig, vooral de bessen. Als het blad wordt
fijngewreven, dan ontsnapt er een wrange geur. Overigens eten
paarden, koeien en schapen het blad zonder er schade van te
ondervinden. Met kleine vogels is het wel oppassen geblazen.
Kunt u mij vertellen of er voedingswaarde in mierikswortel zit?
Wordt het in Nederland gebruikt? Hier (Canada) wordt het geserveerd bij vleesgerechten.
Mierikswortel bevat veel vitamine C en werkt slijmoplossend
als een middeltje tegen aanhoudende hoest. Mierikswortel
bevat: 115 KJoule - 48 Kcal. - 11,3 koolhydraten - 1,2 eiwit - 0,7 vet
- 85 water. De wortel is in Nederland niet erg populair. Je vindt
hem dan ook nauwelijks in de winkel; alleen in een enkele
speciaalzaak.
Is Rhus typhina nou giftig (bijvoorbeeld voor kippen) of niet?
In het ene boek staat van wel, in het andere van niet.
Heb een prachtig exemplaar in mijn tuin staan, zou echter
weg moeten, omdat ik ga beginnen met hobby kippen...
Het geslacht Rhus omvat plusminus 150 soorten, waarvan
sommige uiterst giftig zijn. De in ons land gekweekte
soorten als R. glabra, R. x pulvinata en
R. typhina zijn ongevaarlijk.
Als ik ferrosulfaat Fe(SO4)2) op het gras strooi, kan
ik dan wel mijn hond hierover laten lopen en snuffelen
(er zijn regelmatig wilde konijntjes op het gras)?
Of moet ik eerst goed sproeien? Mijn gazon is circa 750 m2.
Als er niet overdadig is gestrooid en als de hond gewoon
wat over het gras loopt en snuffelt, kan dat geen kwaad.
De hond moet natuurlijk niet het halve grasveld af gaan
likken... Dan kunnen diarree, maagdarmklachten en
misselijkheid het gevolg zijn.
Ik ben student aan de hogeschool en ik kreeg de opdracht
de vrucht van een haagbeuk te zoeken. Na heel wat zoekwerk
kan ik spijtig genoeg geen vrucht vinden.
Hoe komt het eigenlijk, dat er geen vruchten te vinden zijn?
Heeft dit misschien te maken met de weersomstandigheden (begin herfst 2005)...
De vruchten van de haagbeuk (Carpinus betulus) zijn
hartvormige nootjes, verbonden met een groot driedelig
dekblad, dat dienst doet als vlieginstallatie. Ze verspreiden
zich door middel van de wind. En zodra de zaden van
de boom vallen, worden ze graag door vogels gegeten,
die zijn er gek op.
Ik mag graag tuinieren en vooral stekken. Vaak gebruik
ik kant-en-klare zaai- en stekgrond. Maar ik lees vaak
dat stekjes in een mengsel van turf en scherp zand
moeten staan. Wat is scherp zand?
Zand is korrelig afbraakmateriaal van gesteenten. Van
‘scherp zand’ zijn de zandkorrels hoekig, zodat de randjes
en richeltjes in elkaar grijpen. Scherp zand is rivierzand
en wordt gebruikt als zandbakzand, draineerzand, filterzand,
straatzand en stukadoorzand. Het voelt ruw aan.
Duinzand daarentegen is na vele zandstormen (gezandstraald
door de naaste korrels) 'rond' geworden, net als
het kogelronde woestijnzand. Zilverzand is fijnkorrelig, wit,
uiterst zuiver. Ten slotte zit kwartsrijk zand in wasmiddelen,
tandpasta en schuurmiddel.
Een wel hééééél erg vreemde vraag denk ik.
Afgelopen jaar heb ik een paar dozen wijn gekocht, beaujolais, maar die zijn
niet snel genoeg genuttigd. Of er op die flessen een datum staat weet ik niet,
maar lekker zijn ze niet meer, helaas. Wegspoelen door het toilet/wasbak doet
wel erg pijn. nu dacht ik: de planten!! Mijn tuin!! Maar..?
Zijn er planten die opkikkeren van een glaasje rode wijn? Of simpelweg: alcohol?
Op die manier kan de wijn toch nog enigszins nut hebben.
Inderdaad, een héél erg vreemde vraag. Wij hebben nog nooit gehoord,
dat planten gek zijn op alcohol, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Dus
probeer het eens? Maar doe wel de tuindeur goed dicht, want misschien waggelen ze
wel de tuin uit.
Aan de noordoostzijde van onze woning hebben wij een
terrasje waarop wij graag enkele potten permanent willen
neerzetten. Onze vraag is: welke planten/struikjes/boompjes
kunnen wij in deze potten planten om dit meestal koude en
schaduwrijke terrasje wat kleur te geven? Liefst een
winterharde, makkelijke plant die tegen een stootje kan.
Een paar geschikte planten:
Schaduwplanten: Hosta, Astible, Monarda, Digitalis,
Aquilegia (akelei), Matteuccia struthiopteris (struisvaren),
Hedera, Arum italicum (Italiaanse aronskelk), Impatiens
(vlijtig Liesje, eenjarige) en Alchemilla vulgaris.
Schaduwstruiken: Mahonia aquifolium, Camellia japonica,
Skimmia, Buxus, Kerria japonica, Hydrangea anomale
ssp. petiolaris (klimhortensia), Lonicera henryi (kamperfoelie)
en diverse Acer-soorten.
Het is zomaar een greep. Veel leuker is het om bij
een goed gesorteerd tuincentrum zelf wat te bekijken
en uit te zoeken. Tegenwoordig hebben de meeste
planten een label met daarop veel informatie over
grondsoort, wel of geen zon of schaduw, wel of geen
bloemen enz.
Welke van de hertshooi geurt zo lekker? Als ik langs de gemeentetuin
loop, lijkt het de Hypericum androsaemum, die nu zwarte bessen
en verdord blad heeft. Welke Hypericum is geschikt voor
consumptie - ik denk bijvoorbeeld aan het geurige blad?
Het geslacht Hypericum kent vele soorten. Hypericum
androsaemum wordt 75 - 100 cm hoog en krijgt in het
najaar ovaalronde, bruingele bessen, die later inderdaad
zwart kleuren. Dan is er Hypericum persistens
'Elstead'. Die heeft langwerpige, ovale, helderrode
bessen, die later bruinzwart worden. Hypericum
perforatum (St. Janskruid) is een geneeskrachtig
kruid, waarvan de bloeiende toppen worden gebruikt
voor medicinale doeleinden. Geschikt voor consumptie
zijn ze geen van alle. Het (bloedrode) sap van de stengel
en stengelbladeren kan een huidreactie geven. Dus
daarom maar geen blaadjes, bloemen of bessen in de
salade!
Kunt u mij zeggen of in de zin 'Er zijn diverse variëteiten met gladde of
tweekleurige bladeren' 'variëteiten' de enig juiste (volgens de plantennomenclatuur)
vertaling is van het Engelse 'cultivated varieties'? Of spreek je in dit verband van
cultivars?
Het gaat erom dat er van hulst geen vergelijkbare soort bestaat, maar dat er dus diverse
variëteiten zijn met... etc.
Cultivar is de Engelse verkorting van cultivated variety,
wat in het Nederlands 'gekweekte variëteit' betekent. Het
dus is een variëteit, die bij het kweken van een plant
ontstaan is. Dus cultivar, gekweekte variëteit of
cultuurvariëteit zijn alle goed.
Wij hebben een olijfboom in de tuin staan en er komen kleine olijven aan. Wij zouden
het leuk vinden als wij enige info krijgen omtrent het verwerken van onze olijven.
Of de olijfjes werkelijk tot volle wasdom zullen komen, mag worden betwijfeld. Ons
klimaat is daar een beetje te koud voor. Maar goed, zeg dat het prachtig grote,
glanzende olijven worden...
Groene olijven, die zo van de boom komen, zijn nog niet rijp en smaken erg bitter. Na
het plukken moeten eerst de steeltjes en de blaadjes worden verwijderd. Was ze even,
prik of kerf de olijven daarna aan alle kanten wat in. Doe ze in een diepe schaal en
zet ze geheel onder water. De olijven zullen waarschijnlijk gaan drijven. Zorg er
daarom voor, dat ze onder water blijven door er een in de schaal passend bord op te
leggen. Zet ze 3 tot 4 weken op een koele, donkere plek. De weektijd is afhankelijk
van de bitterheid van de olijven. Ze zijn pas goed als de bitterheid geheel verdwenen
is. Probeer dat dus tussentijds uit. Ververs wel iedere dag het water.
Als deze fase achter de rug is, kunnen ze worden opgepot in pekelwater. Dat is zout
opgelost in heet water. De verhouding is ongeveer 100 gram zout per liter water.
Gebruik goed gesteriliseerde, afsluitbare (weck)potten. Maak dus pekelwater en laat het
afkoelen. Vul de potten met de goed gespoelde en uitgelekte olijven en giet er het
pekelwater bij. De olijven moeten weer geheel onderstaan. Doe er voor een pittige bijt
wat kruiden bij, zoals tijm of rozemarijn en een pepertje. Voor de variatie kan de
helft van het pekelwater worden vervangen door azijn. Sluit de potten en zet ze koel
en donker weg.
Het duurt ongeveer twee maanden, voordat de olijven kunnen worden gegeten. Op een koele,
donkere plaats zijn ze - niet aangebroken - enkele maanden houdbaar. Met de rijpe,
donkere olijven kan het pekelbad worden overgeslagen, want die zijn niet bitter en hoeven
daarom niet te worden geweekt, maar kunnen direct worden ingemaakt.
|
|
|
