 |
|
|
|
Aangepast zoeken
|
Hoe-langer-hoe-liever |
|
|
|
Hoe-langer-hoe-liever, menistenzusjes, steenbreek en schildersverdriet zijn synoniem
voor een heel ouderwets plantje: Saxifraga x geum.
Voor de donkerste plaatsen is deze zodenvormende, groenblijvende vaste plant uitermate geschikt.
 |
| Hoe-langer-hoe-liever vormt een flink groot rozet |
Zoals de meeste soorten van dit geslacht groeit ook deze plant in de bergen. In de
Pyreneeën en Ierland, in spleten tussen kalkrijke rotsen doet de plant zijn
familie, de steenbreekachtigen (Saxifragaceae) alle eer aan.
Om vat te krijgen op de familie van de steenbreekachtigen worden ze
simpelweg onderscheiden op: kussenvormende, rozetvormende en mosachtige
soorten. Sommige ervan zijn in staat rotsen te splijten om een
groeiplaatsje te bemachtigen. Hoe-langer-hoe-liever wordt mooier en
omvangrijker naarmate hij langer op dezelfde plaats blijft staan.
Saxifraga is een omvangrijk geslacht. Er zijn wel vijfendertig
soorten en legio variëteiten. Hoe-langer-hoe-liever heette eerst
Saxifraga umbrosa, de nieuwe naam is Saxifraga x
geum. In oude tuinen is/wordt de plant voornamelijk gebruikt om er
randen mee te maken; om looppaden en borders mee af te bakenen. Minder vaak
zie je er een plakkaat of grote groep van.
 |
 |
| Hoe-langer-hoe-liever is een prima bedekking van de grond in een schaduwrijke situatie... |
...en bloeit vanuit het hart van het rozet |
Plant hoe-langer-hoe-liever op een afstand van vijftien tot twintig
centimeter. Het rozet wordt vijf tot tien centimeter hoog, de bloemstengels
circa dertig centimeter. De plant verbreidt zich met worteluitlopers, te
vergelijken met die van de aardbei. Haal in
voor- of najaar de uitlopers van de moederplant af en plant ze opnieuw uit.
 |
| Hoe-langer-hoe-liever bloeit op lange stelen met rozerode bloemen |
Plant in zeer humusrijke en vochtig blijvende grond.
Hoe-langer-hoe-liever bloeit in mei - juni. De bloemstengels zijn
onbebladerd en met klieren bezet. Ze voelen wrattig aan. Bloemen staan in
losse pluimen op het eind van de stengel. In principe zijn ze wit met een
rode punt. Vaak ook zijn de bloemen meer roze van tint.
Bladeren zijn diepgroen van kleur en leerachtig. Het blad is gekarteld en
omgekeerd eivormig. In de winter verschrompelt het blad om verlies van
vocht te minimaliseren. In Ierland groeit de variëteit
serratifolia in het wild. Die heeft bloemen zonder rode punten. Het
blad van deze variëteit is ook meer langwerpig van vorm.
|
|
|
Artikelen en illustraties
in NEÊRLANDs Tuin
zijn auteursrechtelijk beschermd. Niets mag
daarom geheel, gedeeltelijk
of in gewijzigde vorm (persoonlijkheidsrecht) op welke wijze
dan ook worden verveelvoudigd zonder schriftelijke toestemming. |
|
